insanlar ilginç varlıklar azizim. aynı familyadan olduğum hâlde çözemediğim bir çok olay, davranış vs. var ama ben bunu çözmek için kendimi dertlerden kahırlara salacağıma, koca gözlerimi daha da kocaman yapıp, gözlemleyip, kendimce yorumlamaya ayrı bir bayılıyorum. ha sonra o gözlemlediğim hadiselerin en ilginçlerini kendi yakınlarımla paylaşıp cehennemime ekstradan odunuydu, efendim kömürüydü vs. takviyede bulunuyorum. iyi olmuyo çok da güzel iyi olmuyo tabii. neyse.

“insanlar” denen varlıkların ‘bekar genç’ grupları cidden en zor grup. belki de ben de onlara dahil olduğumdan böyle zor geliyor. ihtiyarlamak nasip olursa yine aynı düşüncede olur muyum bilemiyorum, neyse burayı geçelim. hiç derdimiz tasamız yok gibi ama aynı zamanda dertten, tasadan boğulacakmışız gibi. kendimize ait hiçbir şeyimiz yok gibi ama bütün dünya bizimmiş gibi. boş boş yaşadığımız ama aslında en çok iş yapmamız gereken vakit(ler)miş gibi… 

en çok hata yaptığımız, yapacağımız bir zaman diliminde olmak çok ürkütücü. bile bile yapmak hele. iyi şeyler yapmak yerine ‘kötünün iyisi’ (kime göre, neye göre) olmayı kabullenmek daha cazip geliyor, evet. kendimizi düzelteceğimize insanları yamultmak, aşağılamak tabii ki daha kolay olduğundan, e biz de kolaya kaçmaktan hoşlandığımızdan oturduğumuz yerden felaketimizi çağırıyoruz. 
korka korka ateşe yürümek. yanmaktan korkmak, yanmaktan çekinmemek. böyle bir paradoksun içine tıkılmış gidiyoruz. biri cahil cesareti mi dedi?

olur.

eskiden insanlar bir tarkan’a, riki martin’e efenime söyleyeyim şakira’ya falan hayran olurlardı, şimdi sosyal medya sayesinde şarkı söylemeyen, ne bileyim dizide oynamayan sıradan yurdum insanları da ciddi bir hayran kitlesine sahip. bu olayın saçmalığından dem vurmayacağım zira bu olayı saçmalaştıran zaten biziz. sonra da gelsin “vay efendim falanca ne şımarık, yok efendim şu kız amma da kibirli yiaa” diye söylenmeler.

şımarmadan ve başıma bir şey gelmeyeceğinden emin olarak (yazar burada yusuf yusuf) ben de o gereksiz yere pohpohladığınız insanlardan biri olduğumu söylemekte bir sakınca görmüyorum ve ayrıca o pohpohladığınız bir çok insanla aynı (ortamlarda bulunuyorum demek isterdim ama demeyi uygun görmedim) havayı soluyorum. ha “bunun için mi boyun uzun” dersen tabii ki de “hayır” derim. hem zaten öyle çok uzun da değilim. neyse. 

eskilerin “Ankara’da dayın yoksa, var oluşunun bir anlamı yok” mottosu şimdi olmuş “popüler, tanınan birini tanımıyorsan hiç yaşamış sayma kendini.” 
sonrası mı? akşam üzeri camianın(!) takıldığı cafelerden birine gidip “ya geçen yine x’le beraberdik, y’yi de gördük sonra ay bi muhabbetler, bi dedikodular, olaylar olaylar…”

bir müslüman olarak nasıl bu hâle geldiğimizi, benliğimizi kaybedip bu denli asimile oluşumuzu hazmedemiyorum. bu yollardan geçen çok insan var, evet. peki ya bu yola çıkmayı isteyenler? tehlike çanları çalalı yıllar oluyor, bizim kulaklarımız tıkalıyken çalmasının da pek bir hükmü yok açıkçası. 

şimdi bizim peşinden gitmemiz gereken tek bir yol var; o da islam değil mi? peki islam’ın bizlere emri kendinizden büyük(!) insanların peşinden gidin, birbiriniz üzerinden prim yapın, ilminizi değil kıyafetlerinizi, imanınızı değil takıldığınız mekanları konuşun, konuşturun muydu ben unuttum?
anlamıyorum. bunu neden, nasıl yaptığımızı an-la-mı-yo-rum. sahi, biri çıkıp anlatabilir mi? ben bilmiyorum…

insAllah, eyvAllah.

güzelden ziyade rahat giyinirim. :)

he valla bacim.

he ya bitse de gitsek yemin ederim. bence bitmez hatta gittikçe çoğalır gibi. herkes birbirine benziyor artik. velhasıl; tıpkı “bu ne l.n dünün aynısı” karikatürü gibi olduk.

yüksel bel giyinmem, giyinemem ki zaten. tarzim trenckot ve jean’dir genelde ki trenckottan da yüksek mi düsük bel mi olduğu anlasilmaz zaten. :) böyle fikir vereceginiz zaman iyice bir bakin, arayin, arastirin öyle muhalif olun benceee. :) eyvAllah.

simdiye kadar gördüğüm en pozitif insan benim bence. bir bilene sorma hakkini da kullanabilirsin anonimcan. :P elhamdülillah mutsuz olmam için bir sebebim yok şimdilik. zamanında vardi, gecti. belki sen de o zamanlardan kalma bir fikir, izlenim oluşmuştur bilemiciim. :) iyiyim, hoşum, mutluyum hamdolsun.

aklimda kimse yok artik hamdolsun. Allah hepimizi yanlis islerden korusun, Allah razi olsun.

Einstein’ın dediğine göre önyargıları parçalamak, atomu parçalamaktan daha zormuş. Peki ya hiçbir işe yaramayacağını bildiğin halde kötü giden bir durumu iyileştirmek için çabalamaya çalışmak ve bu çabalamanın hiçbir yere varamayacağı gerçeğine karşı kendini kandırmak? Bu, önyargıları parçalamaktan daha mı kolay?

Resmen Einstein’a cevap hakkı doğdu.

ha isin gücün yok beni dert ediyorsun. bari arada dua falan da et, sevaptır.

örnek isterim.

“terbiyesiz seyler”den kasıt? küfür mü etmisim, ahlaksiz bir kelamda mı bulunmusum? ironi nedir bilir misin? bilmiyorsan git bil bence. ayrıca elhamdülillah ben beni biliyorum, sen de seni bil ve bilerek konuş.

vazgeçmek, özgür bir seçim ertesinde insana bilinçli bir son gibi gelir ilk başta.
aksine sadece yanlış bir başlangıçtır. bu derece büyük bir yanlışın ardından domino taşları gibi yıkılır her şey.
altında ezilirsiniz hayatınızın. huzur getireceğini sandığınız bir eylem olmasına ragmen sadece tahrip eder. yorulmuş ve bıkmışken bile siz, hiç çekinmeden karmaşaya iter sizi.
bir vücut kazanır zamanla, bir beyin olur. nokta koyduğunuz, bitirdiğiniz, öldürdüğünüz her şeyi diriltir. korkuyla ona sarıldıkça siz, o sizi dibe çeker.
vazgeçmek, imkansızlıktır.
vazgeçmek, yaşamaya devam etmek zorunda olmanın intiharıdır.
vazgeçmek, terk etmeye niyetlendiğiniz geçmişin yalancı bir yansımasıdır.
vazgeçmek, odanızda tek başına kaldığınıza inandığınız anda arkanızdan usulca sokulan, nefesi kötü kokan bir misafirdir. bir kere davet ederseniz bir daha kovamazsınız.

kısaca biliriz ki; mümkün olan her şey başka insanların iradelerine bağlıdır.
kendi elleriyle intihar edebileceğini sanan aptallar içindir vazgeçmek.
ve aptallar hep acı çekerler…